Mijn geluk is ontstaan uit een hele moeilijke periode

Reihanneh kan prima stilzitten. Maar ze doet het liever niet. Niet omdat ze onrustig is, maar omdat ze nieuwsgierig is. Sociaal. Altijd bezig met mensen, met leren, met vooruitgaan. Ze is slim, dat zie je meteen. Maar zoals ze zelf

Reihanneh kan prima stilzitten. Maar ze doet het liever niet. Niet omdat ze onrustig is, maar omdat ze nieuwsgierig is. Sociaal. Altijd bezig met mensen, met leren, met vooruitgaan. Ze is slim, dat zie je meteen. Maar zoals ze zelf ook weet: aan slimheid heb je pas iets als je ook een kans krijgt om het te gebruiken. En die kans kwam op het moment dat alles even tegenzat.

Door privéomstandigheden viel haar inkomen weg. Ineens zat ze in een situatie waarin ze niet alleen bezig was met taal leren, maar ook met overleven. Een periode waarin alles zwaarder voelt: onzekerheid, afhankelijkheid en het gevoel dat je stil komt te staan terwijl je juist vooruit wilt. “Het was een moeilijke situatie,” vertelt ze.

Maar precies in die fase gebeurde er iets wat haar leven richting gaf. Bij EdINOVA werd haar probleem door betrokken mensen gezien als een probleem waar de school verantwoordelijkheid in nam. Ondanks dat de situatie totaal niks met de school te maken had. Een oplossing kwam in de vorm van een betaalde functie als gastvrouw. Op papier misschien een kleine stap of zelfs een gebaar, maar in de praktijk een keerpunt in haar ontwikkeling.

Leren in het diepe

Ze begon als gastvrouw met bijna geen Nederlands. A0, misschien A1. Communicatie was beperkt en vaak met behulp van vertaalapps. Maar de kracht zat niet in wat ze al kon, maar in waar ze terechtkwam. Een Nederlandse werkomgeving. Collega’s om haar heen. Gesprekken die ze niet altijd begreep, maar wel hoorde. “Ik kon niet alles volgen,” zegt ze. “Maar ik luisterde en vroeg later om meer context.”

Waar taal in een klaslokaal veilig en gecontroleerd is, was dit echt. Onvoorspelbaar, snel en soms ongemakkelijk. Maar voor iemand als Reihanneh vooral leerzaam. Elke pauze zat ze erbij. Ze luisterde, ving woorden op en probeerde kleine stukjes mee te praten. Stap voor stap werd de taal haar eigen. Tegelijkertijd kreeg ze extra steun van docenten en begeleiders. Niet alleen inhoudelijk, maar ook praktisch en persoonlijk. Hierdoor werd ze eigenlijk nog meer in het diepe gegooid.

Niet wachten, maar doen

Reihanneh kon zwemmen en juist daardoor zorgde deze combinatie van werk en Nederlands contact ervoor dat ze sneller groeide dan ze zelf had verwacht. Ze zag zo met een halfjaar aan taallessen iets wat veel anderen pas veel later ontdekken: wachten werkt niet. “Sommige mensen denken: eerst taal leren, daarna werken,” zegt ze. “Maar zo ga je het nooit leren.” Voor haar werkte het anders. Door juist te beginnen met werken, kreeg taal betekenis. Het werd iets wat je nodig hebt, in plaats van iets wat je alleen oefent.

Rond A2 veranderde er iets. “Ik kon merkbaar beter mensen begrijpen. Ik kon antwoorden geven.” Niet perfect. Niet foutloos. Maar wel genoeg om mijn mobiel grotendeels in mijn broekzak te houden. En dat was voor haar het moment waarop ze durfde verder te dromen. Ze solliciteerde bij een bruidsjurkenwinkel. Gewoon door een mail te sturen. Zonder zekerheid, zonder perfect Nederlands. “Ik heb gezegd: ik ben nog bezig met de taal, maar ik kan dit werk.” En dat liet ze zien. Met haar handen.

Teruggeven wat je zelf hebt gekregen

Vandaag de dag werkt ze daar nog steeds. Ze past jurken aan, ontwerpt en helpt klanten bij iets dat voor hen belangrijk is. Haar taal heeft enorme stappen gezet, maar natuurlijk is nog niet alles vloeiend. Opvallend genoeg werkt haar verhaal in haar voordeel. “Klanten zeggen: wat knap dat je al zo goed Nederlands spreekt en nemen het verhaal van de werkgever die mij een kans bood mee in de keuze bij een jurk.” begeleidt ze andere cursisten, vooral in de Z-route. Ze vertaalt, legt uit en helpt mensen die nu staan waar zij zelf ooit stond. Ze herkent hun twijfel. Hun frustratie. Maar ook hun mogelijkheden. “Je moet klein beginnen,” zegt ze. “Je kan niet meteen je droombaan doen.” Dat betekent niet dat je je droom loslaat. Maar dat je hem opbouwt als een toren van lego. Steen voor steen kan je groter dromen. Ze weet nog goed dat ze zelf ooit zei dat ze een eigen bedrijf wilde.

Dat gevoel is er nog steeds.

Maar nu weet ze:
eerst taal,
dan ervaring,
dan netwerk,
en dan die volgende stap.